Alpy

Prawdziwy alpejski chrzest Wanda przechodzi w mekce alpinizmu, legendarnym francuskim Chamonix, Za namową sąsiadki z ulicy Dicksteina, a zarazem tatrzańskiej partnerki Elżbiety Miszczak-Piekarczyk lato zastaje Wandę na łączce Taconnaz pod w Chamonix. Łączka jest dzierżawiona przez GUMS, Groupe Universitaire de Montagne et de Ski (Uniwersytecka grupa górska i narciarska), Polacy są jej gośćmi, więc korzystają z domków bezpłatnie.

Czerwony Filar Mgieł, Grandes Jorasses, Dent d’Herens, Aiguilles. Już same nazwy budzą szacunek i strach. Ale Mont Blanc? Wanda też trochę go lekceważy, ale to błąd. Technicznie, w dobrych warunkach atmosferycznych Biała Góra jest górą względnie łatwą, ale przy nagłej zmianie pogody, podrażniona wichurą, piorunami i mgłą potrafi zamienić się w śmiertelną pułapkę.

 Na łączce już rozbili się Andrzej Zawada, Wojtek Wróż, Maciej Pogorzelski – Bąbel, Maciek Popko, Krzysztof Cielecki. Dziewczyny aż palą się do akcji. W zespole mieszanym wspinają się na turnię l’Aiguille l’M, w grani odchodzącej od szczytu Grépon. Nazajutrz Ela chce trochę odetchnąć, więc Wanda proponuje iść na Mont Blanc: kto się da namówić? Oczywiście zakochany w niej Krzysio. 

Z Taconnaz podchodzą bezpośrednio do schroniska Grands Mulets (3501) po północnej stronie Mont Blanc. Rankiem ruszają na szczyt, co, wbrew oczekiwaniom, nie jest takie łatwe. W nocy spadło dużo śniegu i trzeba się dobrze napocić, by odnaleźć drogę. Na szczęście Krzysio jest tu niezawodny. Na szczyt wchodzą, ale Wanda jednak nie doceniła Alp, czy raczej wysokości. Te 1800 metrów różnicy wysokości poczuła wyraźnie. 

Na trawers Mont Blanc du Tacul – Mont Maudit – Mont Blanc Wanda idzie już tylko z Elżbietą, przecież zależało im na niezależnych od panów, kobiecych wejściach. O 2 nad ranem pobudka. Trzeba zjeść śniadanie i spakować plecak. Ten Wandy jest o wiele za ciężki, po co nabrała tyle niepotrzebnych rzeczy? Nocują w schronisku Cosmic. Rankiem powtarza się sytuacja z poprzedniego dnia: padający śnieg przysypał wszystkie ślady, a teraz nikt przed  nimi nie idzie, więc z trudem odnajdują szlak. Mimo to bez większych problemów omijają bardzo szeroką szczelinę brzeżną i o przyzwoitej porze docierają do wierzchołka Mont Blanc du Tacul. Potem schodzą na przełęcz między Mont Blanc du Tacul i Mont Maudit, by znowu wejść w ścianę, gdzie czekają na nie seraki i szczeliny. Nachodziły się, by je ominąć, zresztą inne zespoły także. Z wierzchołka Mont Maudit wszyscy idą już razem. Zbocze jest pozbawione śniegu i pokryte twardym lodem, więc Ela i Wanda schodzą ostrożnie, twarzą do ściany, w trudniejszych miejscach wkręcając śruby lodowe. Na przełęczy Brenva Wanda czuje się zmęczona i zniechęcona. Od szczytu Mont Blanc, pozornie tak bliskiego, choć z tego miejsca niewidocznego, w rzeczywistości dzieli je jeszcze 500 metrów pionowego podejścia. Pić! Pić i jeść! Zabiwakujmy! Ale napotkani towarzysze odradzają, lepiej iść do góry. Ela i Wanda wolno, zakosami wspinają się po śnieżnym stoku. Wanda czuje się słabo, jest wyraźnie odwodniona: za mało jadła i piła i ledwie się wlecze. Wreszcie szczyt! Po 11 godzinach wspinaczki i podchodzenia są na szczycie Mont Blanc! O tak, dobrze zapamięta sobie te ostatnie metry przed wierzchołkiem.

Nocleg w Vallocie przypomina dziewczynom, na jakiej wysokości działają. Są lekko otępiałe, niby coś gotują, jedzą, chodzą,  ale czują się marnie. Następnego ranka schodzą do Grands Mulets, skąd jest najbliżej na łączkę. 

Ela się pakuje. Chce jechać do Paryża, trochę pozwiedzać, a Wanda planuje dalej. Pilier Rouge du Brouillard, Czerwony Filar Mgieł kusi nie tylko poetycką nazwą, ale i sławą. Filar Bonattiego, pierwszego zdobywcy brzmi dumnie! Kto ryzykuje? Krzysio oczywiście. Na drzwiach domku zostawiają kartkę: idą „na Bonattiego” na Pilier Rouge. Wrócą najpóźniej za tydzień. 

Mieli plan na szybką wspinaczkę, ale już u wylotu Vallée Blanche Krzysztof zaczyna wymiotować, pewnie zatruł się konserwami i jest osłabiony.  Podejście do bivacco na Col de la Fourche wymaga użycia raków, czekana i liny, więc na miejsce docierają już po zmroku. Dolegliwości chłopaka zatrzymują ich w schronisku przez całe dwa dni, potem dłużej już czekać nie mogą. Wejście na przełęcz Col Moore zajmuje im dwie godziny. Z duszą ma ramieniu schodzą na lodowiec Brenva: szczelina brzeżna, którą muszą przejść wygląda wyjątkowo wrednie. Do wschodu księżyca drzemią pod płachtą: chcą podejść na przełęcz Freney nocą, by uniknąć nieustannych kamiennych lawin. Rano zmęczeni i niewyspani zabierają się do gotowania: muszą coś zjeść i się napić. Upał szybko rozlewa się po zboczach, ale po południu Wanda i Krzysztof zbierają się i ruszają na przełęcz Col Eccles. Ryzykowny to marsz, raki nie znajdują dostatecznego oparcia w lekko zaśnieżonej skale. Czas płynie, a szukanego bivacco Lampugnani nie widać. Czeka ich kolejna noc w śnieżnej jamie, pod płachtą biwakową, a wizja ataku na Czerwony Filar Mgieł zaczyna się oddalać. Nazajutrz docierają do nowego bivacco ( jak się okazuje stare już nie istnieje) i realnie oceniają sytuację. Mają mało żywności, a to dopiero podejście, nie wspinaczka. Pogoda zaczyna się zmieniać, a Krzysztof wciąż odczuwa skutki zatrucia, zresztą oboje są zmęczeni. Oczywiście Wanda mimo wszystko chce iść dalej, ale Krzysztof się waha. Rankiem wita ich wichura: nadchodzi föhn. Coraz gęstsza mgła utrudnia odnajdowanie drogi. Już nie muszą się zastanawiać, zawracają, co też nie obywa się bez przeszkód. Przy przekraczaniu szczeliny brzeżnej Krzysztof wchodzi na mostek śnieżny. Wanda jest ostrożna: wbija czekan w śnieg i przekłada przezeń linę. Mocno zapiera się na niewielkich wyrąbanych w lodzie stopniach. I nagle krzyk. Jedna chwila i nie ma ani mostka, ani Krzysztofa. Poleciał! Liną szarpie, ale Wanda trzyma ją mocno. Chłopak krzyczy „luz”i po chwili wydostaje się ze szczeliny po drugiej stronie. Nie ukrywa zaskoczenia, myślał, że polecą oboje. Teraz kolej na Wandę: skacze przez szczelinę, a Krzysztof ściąga ją liną na swoją stronę. Zmęczeni i głodni dochodzą do schroniska Manzino. Kopiaste talerze makaronu poprawiają im humor, ale na krótko: na nocleg pod dachem pieniędzy nie wystarczy, więc czeka ich kolejna noc w jamie pod płachtą. Następnego dnia ruszają przez przełęcz Giganta, w lekkim strachu przed spotkaniem ze strażą graniczną, potem idą lodowcem Giganta do lodowca Mer de Glace. I wreszcie łączka w Taconnaz. Domek Polaków jest pusty, ale do drzwi ktoś przypiął kartkę: jeśli ktoś coś wie o Wandzie i Krzysztofie, niech powiadomi żandarmerię górską. No tak, oni coś wiedzą, więc idą na posterunek w Chamonix. Oczy żandarma otwierają się szeroko: zgłoszenia o zaginięciu dwójki Polaków serio nie potraktowali: dziewczyna z chłopakiem? Z Polski? Poszli na filar Bonattiego? Taa, akurat. To wy? A na pewno nie urwaliście się nad morze? Nie? Cóż… żandarmi z Chamonix nie znali Wandy…