Karawana do Marzeń

Kiedy wykluł się ten pomysł? Czy rzeczywiście po nieudanej wyprawie na Makalu, kiedy czuła się zniechęcona i zmęczona nie tyle porażką w górach, co samym schematem i rutyną chodzenia po nich? Jedna wyprawa na rok czy dwa lata, powrót do Polski i wprawianie w ruch kolejnej i wciąż tej samej machiny organizacyjnej: sponsorzy, partnerzy, finanse, sprzęt, pozwolenia, bilety. To wszystko tu, na dole, a w Nepalu czy w Pakistanie kolejna porcja logistyki: tragarze, pieniądze, ostatnie formalności, trekking do bazy i to najważniejsze: aklimatyzacja. Pod względem możliwości nawet nie mogła równać się z Messnerem, ale w jego działaniach odpowiadało jej jedno: w miarę możliwości Włoch przenosił się z wyprawy na wyprawę, nie tracąc aklimatyzacji. Zaoszczędzał w ten sposób na czasie, podróżach, oczekiwaniu na pozwolenia. Ale logistyka była tu jedynie narzędziem. Rutkiewicz nie chciała zostać trzecia na świecie, po Messnerze i Jerzym Kukuczce ze wszystkimi ośmiotysięcznikami na koncie, tylko pierwsza, która spróbuje czegoś nowego: zdobyć je w ciągu 1-2 lat. Swój projekt nazwała Karawaną do Marzeń, co szybko niechętni oraz stuprocentowi realiści okrzyknęli natychmiast „karawanem do marzeń.”

I rzeczywiście. Nikt przed nią nie podjął takiego wyzwania, ba, nawet o czymś takim nie pomyślał. Byłaby to pierwsza taka próba w światowym himalaizmie. Już kilka lat wcześniej po wejściu Rutkiewicz na Nanga Parbat Jim Curran, filmowiec i autor słynnej książki „K2. Triumf i tragedia” zastanawiał się, czy Polka nie ma zamiaru wsławić się zdobyciem całej korony Himalajów i Karakorum. Podobne wrażenie odnosił dobrze znający Wandę pionier himalaizmu Kurt Diemberger; złapała bakcyla ośmiotysięczników, twierdził. Bakcyl czy obsesja? „Próbuję zrealizować coś, co wydaje się możliwe tylko w marzeniach – tłumaczyła nazwę projektu – będę po prostu przemieszczać się od szczytu do szczytu – tak jak zawsze robiły karawany”.

Środowisko górskie było bezwzględne: plan Wandy jest kompletnie nierealny, to jak skok w przepaść. Zdaniem wielu ich koleżanka i rywalka w walce o górskie osiągnięcia doszła do krytycznego punktu swych możliwości fizycznych i to akurat w chwili, gdy wyznaczyła sobie najbardziej wymagające cele.